Monologen

1 2

‘Een overpeinzing over betovering en realiteit’, een korte filmregistratie

Een overpeinzing over betovering en realiteit, een kort filmpje, een rustpunt wellicht.
De kracht van woorden is groot. Woorden ontroeren, maken blij, maar kunnen ook pijn doen. We luisteren of we luisteren niet; we begrijpen of begrijpen niet.
Met woorden ontmoet je elkaar. Ze kunnen duidelijkheid geven, in verwarring brengen, met ons aan de haal gaan. Werelden liggen erachter verscholen.
“Waar begon het?” “Is het wel zo?” Woorden zijn ook de “armen van de omhelzing.”(Eduardo Galeano)

Voordracht: Anita Poolman
Camera en montage: Dennis Simonis
Duur: 15 minuten

Link: Overpeinzing over betovering en realiteit

‘Ten volle mens!’, een monoloog met aansluitend een workshop

“Men kan ons veel, ja alles ontnemen, maar niet mijn pen. Die blijft mijn, en ik zal mij ijverig oefenen in het hanteren van dat wapen!
(R.A. Kartini, 12 oktober 1902)
De monoloog ‘Ten volle mens!’ is gebaseerd op de brieven van R.A. Kartini, een jonge, Javaanse vrouw (1879-1904).
Anita Poolman vertelt over Kartini’s aangrijpende leven en draagt voor uit haar brieven, die niets aan kracht hebben ingeboet. Kartini schreef openhartig over haar leven, dat bepaald werd door strenge leefregels en tradities, uithuwelijking, polygamie en de invloeden van het kolonialisme en de westerse cultuur. Ze verlangde naar een opleiding die haar vleugels zou geven, naar een beter leven voor meisjes en vrouwen en naar een rechtvaardiger leven voor haar volk. Ze bleef dromen, hoop houden en geloven in haar ideeën, al werd ze keer op keer diep teleurgesteld.

Link: Ten volle mens!

De workshop heeft als hoofdthema het gedachtegoed van Kartini.
– De deelnemers praten na, discussiëren en schrijven hun ervaringen, meningen op.
– Nadere afspraken over de opzet worden in onderling overleg gemaakt.  Er zijn verschillende opties mogelijk: van een eenmalige sessie tot meerdere sessies (in overleg).
– De doelgroep is breed, maar ‘Ten volle mens!’ is met name geschikt voor meisjes, jonge vrouwen. Een gemêleerde groep is uiteraard ook mogelijk en kan een inspirerende uitwerking hebben.
– Aantal deelnemers: circa 15.

Informatie: info@anitapoolman.com

Een avontuur van dwerghertje Kantjil, Hooggeëerde Slak en guru Patih Pinter, een filmregistratie

Op 4 oktober 2020, Dierendag,  vond in de Haagse Kunstkring de matinee ‘Een Boel Beesten’ plaats, een literaire, muzikale middag vol muziek, zang en voordracht.
Een van de programmaonderdelen was dit fragment uit de voorstelling (in voorbereiding) ‘Brani Kantjil en guru Patih Pinter’ over het Oerwoud achter de Oerwouden en de zichtbare en onzichtbare dingen …
Verteller: Anita Poolman
Filmregistratie: Ron Sikking
Brani Kantjil en guru Patih Pinter

 

Zing vogel, zing, voordracht ter gelegenheid van de herdenking/viering ’75 Jaar vrijheid’, filmregistratie Dennis Simonis

Tijdens de bezettingsjaren 40-45 had Nederland een geheim wapen ontdekt: het lied. Gedichten en versjes werden stiekem verspreid. Zo konden de mensen zich verzetten, zich uiten, konden ze worden getroost, kregen ze weer moed … In het najaar van 1942 ontstond het plan de verzetspoëzie te verzamelen. Niet lang daarna verscheen ‘Het Geuzenliedboek’ en later in september 1944 ‘Berijmd Verzet’. In het kader van 75 jaar Vrijheid is hieruit een keuze gemaakt en zijn de verstomde stemmen van toen weer te horen.
Samenstelling en voordracht: Anita Poolman
Camera en montage: Dennis Simonis
Zing vogel, zing

‘Toeschouwer en voordrachtskunstenaar’, verhalen, mijmeringen en citaten van Louis Couperus, een verhalenserie op YouTube

Een verhalenreeks met korte verhalen, brieffragmenten, citaten en overpeinzingen geschreven door Louis Couperus en voorgelezen door Anita Poolman. Aflevering 1 ‘introductie’: brieffragmenten, augustus 1914; Haagse jeugd. Bronnen: ‘Brieven van den nutteloozen toeschouwer’, L.J. Veen/Amsterdam; ‘Zo ik iéts ben … Louis Couperus in eigen woorden, samenstelling Kees Fens t.g.v. Boekenweek 1974.
Toeschouwer en voordrachtskunstenaar, aflevering 1

Korte verhalen en citaten geschreven door Louis Couperus en gelezen door Anita Poolman.
Aflevering 2 ‘Het verbeelde leven’ Bron: ‘Korte arabesken’, Wereldbibliotheek.
Toeschouwer en voordrachtskunstenaar, aflevering 2

Korte verhalen en citaten geschreven door Louis Couperus en gelezen door Anita Poolman. Een wandeling, deel 1, ‘Indische lunch aan tafel toegedekt met prachtige batiklappen’. Bron: “Oostwaarts”, een verzameling van 41 reisbrieven (Uitgeverij L.J. Veen Amsterdam/Antwerpen,
Toeschouwer en voordrachtskunstenaar, aflevering 3

Korte verhalen en citaten geschreven door Louis Couperus en voorgelezen door Anita Poolman. Een wandeling, deel 2, Het Couperus Museum: fragment uit ‘Psyche’. Bron: ‘Psyche’ (Uitgeverij L.J. Veen, Amsterdam, zesde druk
Toeschouwer en voordrachtskunstenaar, aflevering 4

Korte verhalen en citaten geschreven door Louis Couperus en voorgelezen door Anita Poolman. Een wandeling, deel 3: fragmenten uit ‘Brinio’ en ‘Ter uwer verjaring’. (Foto: L. Couperus en Brinio in de tuin van antiquair Van Leeuwen, Noordeinde Den Haag, maart 1923; Nederlands Letterkundig Museum
Toeschouwer en voordrachtskunstenaar, aflevering 5

Korte verhalen, boekfragmenten en citaten geschreven door Louis Couperus en gelezen door Anita Poolman. Uit het meesterwerk ‘De stille kracht’, slotpassage van hoofdstuk 1. Resident Van Oudijck maakt met zijn vrouw Léonie en een paar van zijn kinderen een rijtoer door de stad. Al in het eerste hoofdstuk is duidelijk dat er zich veel in het gezin en daarbuiten afspeelt, waar de resident geen notie van heeft.
De stille kracht, fragment uit hoofdstuk 1

“Noem mij maar Kartini”, een filmregistratie van de gelijknamige brievenmonoloog

De filmregistratie van de brievenmonoloog  ‘Noem mij maar Kartini’. Raden Adjeng Kartini (1879 – 1904) was een begaafde Javaanse jonge vrouw, een warme persoonlijkheid. “Mijn pen kunnen ze niet ontnemen”, schreef ze. Haar brieven hebben heden ten dage niets aan kracht ingeboet en ze leggen haarscherp en op aangrijpende wijze de verhoudingen bloot  in het toenmalige Nederlands-Indië.
In Indonesië is ze geliefd en wordt ze vereerd. Haar verjaardag 21 april is een nationale feestdag: Hari Kartini, de Nationale Dag van de Vrouw. In Nederland is ze minder bekend

Anita Poolman is gelukkig, dat deze voorstelling nu is vastgelegd. Ze speelde de voorstelling, vaak met danseres/choreografe Romanita Santoso, van 2006 tot 2017. Met bijzondere dank aan Dennis Simonis voor de verfilming, de sfeervolle montage en de fijne samenwerking.
“Noem mij maar Kartini”

“Had ik maar …”, een theatrale voordracht; “If only I had …”, Engelse versie

Nos-TV 14 juli 2016

fragment uit NOS-uitzending juli 2016

De dramatische voordracht “Had ik maar …” is o.m. onderdeel van de training ‘Oumnia Works’ en geeft een aangrijpend beeld over wat er gebeurt in een gezin, als een dochter of een zoon in korte tijd een eigen weg inslaat en radicaliseert. Twee moeders vertellen wat ze meemaken: “het ergste van het ergste.” Anita Poolman heeft het script geschreven. Quirine van Hoek, violiste, verzorgt de muzikale omlijsting. De voordracht wordt afwisselend gebracht door Anita Poolman, Martine de Moor en Karima el Fillali.
Er is een Engelse versie beschikbaar onder de titel “If only I had …”. Op 15 februari 2017 is deze versie gespeeld onder begeleiding van de begenadigde ud-speler Amer Shanati tijdens the International Conference on Returning Foreign Terrorist Fighters in Den Haag.
Duur: 40 minuten.
Script/spel: Anita Poolman
Vioolbewerking/viool: Quirine van Hoek
Oumnia betekent hoop in het Arabisch, oum moeder. Doel van het de training Oumnia Works is vrouwen bewust te maken van de risico’s die hun kinderen lopen. “Had ik het maar geweten; had ik maar hulp kunnen halen.” Deze hartenkreet van ouders met kinderen die radicaliseerden, vormt het uitgangspunt van de training, die uit zeven modules bestaat en is ontwikkeld door een team van deskundige medeontwikkelaars. Tijdens de intensieve pilotfase hebben de moeders een belangrijke aandeel gehad in het vervolmaken van de training.
De training is een initiatief van Karima Sahla, directeur van Steunpunt Sabr/Den Haag, en wordt gefaciliteerd door Gemeente Den Haag. Vanaf januari 2017 is de training landelijk uitgerold. (Informatie Oumnia Works: 06-14427888, www.oumniaworks.nl)

“We moeten vluchten!”, herinneringen van een Haags meisje tijdens de bezettingsjaren

foto: René Verleg

foto: René Verleg

De generatie die de oorlog heeft meegemaakt wordt kleiner en kleiner, maar het verdriet, de herinneringen komen nog regelmatig naar boven. Onder oorlog zet je niet zomaar een streep. De voorstelling “We moeten vluchten!” is grotendeels gebaseerd op waargebeurde gebeurtenissen uit de Tweede Wereldoorlog. De oorlog bepaalt sluipend en steeds dramatischer het dagelijkse leven van een kunstenaarsgezin waarin theater en muziek centraal staan.
Barbara is een levenslustig meisje. Ze woont met haar ouders, haar zus Anna en haar broer Chris in Den Haag. Haar vader is acteur, een onzeker bestaan. Er is al jarenlang crisis. Veel mensen zijn werkloos. Haar ouders houden van elkaar, maar ze ruziën vaak. Meestal over geld. Als pappa piano speelt, vallen alle zorgen weg. Barbara heeft drie hartsvriendinnen: Eva, Wies en Katja. Ze vormen een klavertje vier: vier blaadjes verbonden door één steel. Een klavertje vier, dat geknakt wordt door de oorlog. De gekleurde zeeprestjes, die na de oorlog worden bewaard in glazen potten bovenin de keukenkast, staan symbool voor de traumatische oorlogsherinneringen.

De voorstelling wordt gespeeld in scholen, bibliotheken, wijkcentra, kleine theaters, etc.; is geschikt voor 10 jaar en ouder.

-scenario/spel: Anita Poolman
-viool/muziekkeuze: Quirine van Hoek
-bron: ‘Gekleurde zeeprestjes’, uitgeverij Anita Poolman Producties, Den Haag 2014/2015

facebookpagina “We moeten vluchten!”